X
تبلیغات
یادداشت های یک آدم پرمدعا

یادداشت های یک آدم پرمدعا

هی،فلانی! زندگی شاید همین باشد...

  سال پیش، چند روز قبل از تحویل نشستم تو کافه ی استارباکس کوچک کنار کتابخانه و یک لیست بلند بالا نوشتم از تصمیم ها و آرزوهام برای سال جدید. به بعضی هایشان رسیده ام و عمل کرده ام، به بعضی هایشان هم نه. امسال تنها تصمیمم این است که آدم لحظه ها باشم و تمرین کنم که ببینم! تا به حال فقط شنیده ام و حس کرده ام و خوانده ام و دیدن هرگز یاد نگرفته ام! باید یاد بگیرم که چشم هایم را باز کنم، یاد بگیرم در چشم آدم ها نگاه کنم، یاد بگیرم که خوب نگاه کنم...

 پارسال از خانه دور بودم و یک عالمه بغض داشتم برای این همه دوری در لحظه ی عزیز تحویل. امسال خانه ام و نمی دانم چرا بغض دارم بازهم... بغض و شوق هم زمان شاید... شوق کنار عزیزان بودن، روزهای نو و تصمیم های تازه. صدای "بوی عیدی" فرهاد و بوی سبزی پلو در خانه پیچیده...تن سلامت و دلخوش و عاشق باشید و بمانید! 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392ساعت 15:56  توسط یک آدم پرمدعا  | 

هفته ی پیش بعد از چند تا شب تا صبح گریه کردن و چند روز ناامیدی مطلق به زور یکی از بچه ها بالاخره رفتم پیش مشاور دانشگاه که اتفاقا یک خانم ایرانی است تا شاید یک راه حل برای بیرون کشیدن من از سیاهچاله ی ترس و فکر منفی داشته باشد. 

  بعد از کلی تک و تعارف که چای می خورم یا قهوه و این که دلم می خواهد فارسی حرف بزنم یا آلمانی، رسیدیم به اصل موضوع و این که من اینجا چه کار می کنم. فکر می کنم در توضیح ده دقیقه ای ام هزار بار گفتم "درس"، سیصد بار گفتم "دلتنگی" و فکر می کنم که هشتصد بار هم گفتم "اضطراب". قرار شد به عنوان اولین قدم افکار منفی ام را بنویسم و جلوی آن معادل مثبتش را که کم کم خودآگاه و قابل کنترل بشوند. فکر می کردم شروع که بکنم روزی بیست صفحه می نویسم و یا حین یکی از همین گریه های زیرپتویی صد من کاغذ مصرف می کنم. از هفته ی پیش تا حالا همه اش هشت تا مورد نوشته ام. این دفعه باید بهش بگویم که هر کدام از این موردها را به توان n برساند. 

این فکر که "من کوانتوم فیلد را پاس نمی کنم و باید تعطیلات اینجا بمانم" هزار بار. این که "من آخرش در فیزیک چیزی نمی شوم و باید دست از پا درازتر برگردم ایران" روزی هشتصد بار. این که "من موجود کسل کننده و کندی هستم" صد بار. و البته این که " من آدم احمق سطحی هستم که باید جر بخورم تا عمق یک مطبی را درک کنم" هر ثانیه و هر لحظه! درست مثل همین الان که بعد از کلی خیره شدن به فصل هفت فیلد تئوری و بد و بیراه به استاد که این فصل را به زور کرد تو پاچه ی ما، زل زده ام به پنجره ی باران خورده ی کتابخانه و هی این سناریو در ذهنم تکرار می شود که "در امتحان افتضاح بالا می آورم، نمی توانم برگردم خانه و یکی از همین روزها از شدت دلتنگی و دورافتادگی می ترکم همین جا"! 

باید این بار بهش بگویم که مرض "فکر کردن" گرفته ام. از بس که این یک سال و خرده ای صبح تا شب گیر دادم به فلسفه ی مهاجرت، به کوانتوم و عرفان و رهایی از دانش، به وحدت وجود، به این که باید بین فیزیک و زندگی روزمره یک تناظری برقرار باشد بالاخره....! 

باید خیلی واضح و روشن برایش توضیح بدهم که نمی توانم یک ثانیه مثل بچه ی آدم بنشینم و هیچ کاری نکنم. حتما باید چیزی بخوانم یا ببینم یا گوش کنم! و الان از همه ی چیزهایی که فرو کرده ام در کله ام، همه چیزهایی که بیست و چهار ساعته دیدم و شنیدم و خواندم، خسسسسسسسسسسسته ام! 

دلم یک ذهن ساده ی بی دغدغه می خواهد که با پیچیدگی ها آشنایی نداشته باشد. 

دلم می خواهد یک نفر بنشیند روبرویم و همه ی خستگی هایم را گوش کند. 

دلم می خواهد باور کنم که قرار است اتفاق های خوبی بیفتد. قرار است مامان و بابا و مهشید و بچه ها را ببینم. موقع تحویل سال خانه باشم و این پروسه ی هر شب خواب خانه دیدن و صبح ها با بغض بیدار شدن تمام شود بالاخره....

دلم می خواهد این همه بغض را هر روز حمل نکنم از این جا به آن جا...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم بهمن 1392ساعت 1:33  توسط یک آدم پرمدعا  | 

روزهای ترانه و اندوه

   شب قبل از پرواز یکی از رفقای عزیزتر از جان که ترکیب دوست داشتنی از دو متر قد، شانه های ستبر، بداهگی، خلاقیت و مهربانی بی نهایت است، زنگ خانه را زد و با موهای تراشیده، یک عبای بلند (که نمی دونم از کدوم حوزه علمیه کش رفته بود) و یک قوری مسی در نقش غول چراغ جادو از در آمد تو و با چشم های پر از خنده گفت که سه تا آرزو کنم. انقدر عاشق تلاش خلاقانه اش برای تبدیل جو گریه و دلتنگی شب آخر به جو شوخی و خنده شدم که یادم رفت باید چیزی هم آرزو کنم. 

اما الان دلم می خواهد پیدایش کنم. روی چراغ جادویش دست بکشم و آرزو کنم که چشم هایم را ببندم، از روی تقویم بپرم، بهار بیاید و بهار بماند. آرزو کنم که فیلد تئوری یک جوری در مغر من فرو برود تا از شر امتحانش خلاص شوم و بپرم به طرف خانه. دلم می خواهد که این ترکیب دائمی دلتنگی و اضطراب جایش را بدهد به امنیت و صمیمیت خانه و رفقا و جایی که همه ی تعلقم آن جاست. دلم می خواهد این سه تا آرزو را خلاصه کنم در یک آرزو، چشمهایم را ببندم و در خانه باز کنم...

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم دی 1392ساعت 22:37  توسط یک آدم پرمدعا  | 

The moon is down یا تو فقط به خانه برگرد!

دیشب به جای نسبیت خواندن، پتو را پیچیدم دورم و با یک لیوان چای تا نصفه شب "تو فقط به خانه برگرد" های آقای اولد فشن را شخم زدم. این سیاه مشق یا هرچه که بشود اسمش را گذاشت که صد البته بی مخاطب نیست، هر بار بد جوری دل مرا می ریزد پایین از این همه دلتنگی. برای این که دینم را به آقای اولد فشن و تمرین های حل نشده ی نسبیت ادا کرده باشم، فکر می کنم که باید با آقای اولد فشن همدست شوم و به تو اصرار کنم که برگردی. شاید گفتن چند نمونه از چندین هزار باری که در روز تو را کم می آورم، قانعت کند که یکی از همین روزها مثل یک معجزه ی سفید، بی خبر و بی مقدمه زنگ در خانه را بزنی. 

1- یک شیرینی کریسمس خریده ام که در واقع نان سیاه است با کشمش و رویش خاک قند پاشیده اند. روز اول به خودم کلی بد و بیراه گفتم که همیشه از روی جوگیری خرید می کنم. روز دوم عاشقش شدم! برگرد تا شیرینی های کریسمس را تک به تک امتحان کنیم و در مورد این که کدام خوشمزه تر است به توافق نرسیم!

2- برگرد تا عکس های صفحه ی soft pics را باهم تک به تک نگاه کنیم. تا من با دیدن هر عکس هیجان زده به تو بگویم: هییییییییی وایییییییییی من! این عجب چیزیه! یا "لامصب چی گرفته!!!"

3- برگرد به خاطر آخر هفته ها که لذتش خلاصه می شود در صبحانه های رو تخت، آشپزی و فیلم و کتاب. بیا یک غذای من درآوردی درست کنیم با سیب زمینی و هویج و پنیر پیتزا. 

4- برگرد برای پیاده روی های کیلومتری. برای کشف کردن خیابان های دنج و گوگولی شهر. برای متر کردن همه ی سنگفرش ها. 

5- برگرد که باهم در مورد مسائل "نه چندان مهم" حرف بزنیم. بحث های بی سر و ته بکنیم. بیا دوتایی چیزهایی برایمان مهم باشد که برای احدی در دنیا مهم نیست. برگرد تا برایت تعریف کنم که Tee Party دانشگاه حرف نداشت و استاد نسبیت ما یک آدم به تمام معنا Happy color است که پلیور سبز می بپوشد و کراوات قرمز می زند. 

6- برگرد تا عکس هایی را که این مدت گرفتم باهم نگاه کنیم. تو بگو "این یکی نورش کمه" ، "این کادرش زیاد خوب نیست"، "آخری حرف نداره."

7- برگرد تا من وقت هایی که شک می کنم بین دو تا گزینه، تو بگویی این یکی و تمام! 

8- برگرد برای کافه نشینی بعد از ظهرها، بعد از دانشگاه. برای باهم قهوه خوردن، عکس نگاه کردن، شعر خواندن، نوشتن! 

9- برگرد تا من تصمیم های کبری را که هر روز می گیرم و فراموش می کنم به تو بگویم و از تو بخواهم که در موقعیت های استراتژیک یادآوری شان کنی. 

10- برگرد که من تو را فقط در خواب هایم نبینم.

11- برگرد که باهم عکاسی کنیم. کادر ببندیم، شات بزنیم و ایده های تازه پیدا کنیم. 

12- برگرد برای گفتن و شنیدن از ترس ها و دلتنگی ها و امیدواری ها. 

13- بیا که بعد از ظهرها یک جور آبی خیلی خوشرنگ شود. 

14- من مدت هاست که عکس جدیدی از خودم ندارم. یکی باید باشد که چند تا پرتره ی سیاه و سفید از من بگیرد با عینک قاب مشکی و کلاه فرانسوی. چه کسی بهتر از تو؟!

15- برگرد تا دکلمه های شاملو را بارها و بارها دوره کنیم. بعد درگیر جایی شویم که می گوید: بوی پیراهنت اینجا و اکنون...کوه ها در فاصله سردند...

16- بیا تا من کمی کم تر از الان تلخ و گس باشم. 

برگرد برای هزاران دلیل دیگر، برای این نوشته که می تواند سطرها و سطرها ادامه پیدا کند. برگرد، چون آدم ها دلایل عزیزی برای باهم بودن دارند. مثل یک معجزه ی سفید در یکی از روزهای خاکستری شبیه به هم، بی خبر و بی مقدمه تو فقط به خانه برگرد!

+ نوشته شده در  جمعه یکم آذر 1392ساعت 0:47  توسط یک آدم پرمدعا  | 

یک کمی دورتر از امروز

  همه ی عکس هایی رو که این مدت با این دوربین Nikon چند صد مگاپیکسلی گرفتم، به طرز خودشیفته مآبانه ای دوست دارم. اما اون عکس هایی که در یکی از روزهای برفی بهمن ماه، تو کافه آنتراکت - که با این که دیگه وجود نداره، هنوز هم یکی از دوست داشتنی ترین جاهای دنیاست برام- با دوربین آنالوگ Canon AT1 بابا از تو گرفتم، تا همیشه چیز دیگه ای اند. یک کمی به خاطر دوربین، کمی برای بک گراند تصویر که یک گرامافون قدیمی است با یک عالمه مجله فیلم، یک کوچولو به خاطر خودم و بیشتر از همه به خاطر تو...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم آبان 1392ساعت 23:19  توسط یک آدم پرمدعا  | 

داستان یک شهر - 1


+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مهر 1392ساعت 11:32  توسط یک آدم پرمدعا  | 

leave a comment on my gravestone

یک اصلی هست که می گه: " اگر من در یکی از صدهزاران باری که با سر پایین و هدفون در گوش از عرض خیابان رد می شوم، در اثر نشنیدن بوق ماشین لت و پار نشوم و یا یکی از همین صبح ها در حین دویدن دنبال اتوبوسی که دارد راه می افتد، از بین نروم، حتما از شدت نوستالژی یا پرفکشنیزم خواهم مرد...:)

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم مهر 1392ساعت 20:48  توسط یک آدم پرمدعا  | 

جهان سوم عاشقتم!

  فقط چند ثانیه از اعلام خبر آزادی نسرین ستوده توسط رضا خندان در فیسبوک نگذشته که سیل تبریک و شادمانی همه ی دنیای مجازی را پر می کند. این که جمله ی کوتاه رضا خندان - "نسرین آمد...به او گفتند آزادی" - حال و روز مرا به معنای واقعی کلمه دگرگون می کند و لبخند واقعی را به من برمی گرداند، فقط بخشی از ماجراست. مهم تر از آن برای من این موج شادی مردمی است. این که مردم من خودشان را شریک این شادمانی می دانند و از ابراز آن دریغ ندارند. برای من زیبا تر از خبر آزادی او این همدلی و یکرنگی آدم ها و حمایت های از ته دلشان است. این که تو با چرخ زدن در این فضای مجازی یک بار دیگر به این نکته می رسی که "ما هستیم و بی شماریم." این اتفاق ناب را فقط مردم من می توانند رقم بزنند. این همدلی ها و شادمانی فقط در ایران من اتفاق می افتد...

خانم ستوده، جدا از فرآیند "قهرمان سازی" که ما "ایرانی جماعت" همیشه به آن متهم هستیم، باید بگویم که شما و امثال شما برای من بزرگ هستید و البته قهرمان! و من به احترام ایستادگی شما و صبر خانه ی عزیز و همدلتان کلاه از سر برمی دارم...محکم و برقرار باشید برای مردم من و ایران من! 

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم شهریور 1392ساعت 10:41  توسط یک آدم پرمدعا  | 

عکاسی از عاشقانه ها - 2

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم شهریور 1392ساعت 12:55  توسط یک آدم پرمدعا  | 

آدم حسودی که منم!

بعد از خواندن این پست آیدا و در راستای اعتراف به این که همه ی ما آدم ها در مقاطعی و موارد نه چندان محدودی به آدم های دیگر حسودی می کنیم و برای اثبات این که این ژست "همیشه با جهان در صلح" و این شعار "هرکس جایگاه خودش را دارد و میانگین توانایی های آدم ها یکسان است" خیلی وقت ها مصداق بیرونی ندارد، من هم تصمیم گرفتم که چند نمونه از چند صد هزار موردی که به آن حسادت می کنم را لیست کنم. دقیقا نمی دانم که با این اعتراف سبکتر می شوم یا سنگین تر. ولی کلا بیاین دور هم باشیم:) 

 در ضمن باید اضافه کنم که آدم به چیزهایی که برایشان دغدغه نیست، حسادت نمی کند. مثلا اگر شما دو هزار تا عکس با بیکینی کنار ساحل بگذارید در فیسبوک، من یکی ککم نمی گزد. چون بیکینی نمی پوشم و کنار ساحل هم بعد نیم ساعت حوصله ام سر می رود. ولی یک عکس از جاده ی اسالم به خلخال، کوچه پس کوچه های یزد، بر و بچزی که دور هم جمع شده اند و جدیدا کلوزآپ هایی از خورش بادمجان و باقالی پلو و زرشک پلو من را در عرض چند ثانیه با خاک یکسان می کند. 

لیست مذکور به شرح زیر است:

1- همه ی آن هایی که ++C و MATHLAB را خوب بلد هستند.

2- آدم های بسیار سفر رونده!

3- آن هایی که یک عشقی دارند دقیقا تنگ دلشان.

4- آدم های بداهه!

5- آن هایی که مثبت اندیشی به اعتماد به نفسشان به ترس و اضطرابشان غلبه می کند.

6- آقای الف!

7- دوستان عزیزی که هر چقدر مایعات و جامدات نوش جان می فرمایند، چاق نمی شوند!

8- کلیه ی افرادی که به آدم های دوست داشتنی زندگی من و آن هایی که من دلم می خواهد روزی سه هزار بغلشان کنم، از لحاظ بعد مسافت نزدیکترند. 

9- بر و بچزی که نجوم محاسباتی و رصد را خوب یاد گرفته اند.

11- آن هایی که بلدند عکس های رئال بگیرند. 

12- کسانی که به نوعی درگیر تلسکوپ، رصدخانه، عکاسی نجومی، ستاره، کهکشان و سحابی هستند.

13- رفقایی که یک ساز- حالا هر سازی- را خوب می زنند.

14- دوستان عزیزی که خودشان را خیلی جدی نمی گیرند، دیگران را نیز هم!

15- و به طور کلی همه ی آن هایی یاد گرفته اند در میان کسانی که می دوند برای زنده ماندن، آرام قدم بردارند برای زندگی کردن!!!


+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم مرداد 1392ساعت 6:10  توسط یک آدم پرمدعا  | 

مطالب قدیمی‌تر